przejdź do treści

KONCERT III (147.)

MŁOCHÓW, ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWYODRODZONY DŹWIĘK. THE VOICE OF SUKA
Niedziela, 13 sierpnia 2017 roku, godzina 16.00

MŁOCHÓW, ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWY
TARAS PRZY KOŚCIELE PW. ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA

(zabytek architektury z pocz. XIX wieku)
POWIAT PRUSZKOWSKI, GMINA NADARZYN

PAŁAC I PARK W MŁOCHOWIE

Pałac w Młochowie wybudowano w duchu klasycystycznym w latach 1804-10 dla Walentyna Faustyna Sobolewskiego, szambelana Stanisława Augusta i senatora- kasztelana Księstwa Warszawskiego.

Projekt pałacu wykonał architekt Jakub Kubicki. W roku 1910 w wyniku spadku majątek odziedziczyła księżna Magdalena Radziwiłłowa. W wyniku działań wojennych podczas I Wojny Światowej pałac został spalony przez wojska rosyjskie. Od tej pory funkcje mieszkalne przejęła jedna z oficyn. W roku 1935 majątek przeszedł w posiadanie Eryka Kurnatowskiego, który częściowo odbudował pałac w roku 1939.
W czasie II Wojny Światowej gospodarstwo wykorzystywane było przez niemieckiego okupanta. W roku 1947 pałac adaptowano na potrzeby przedszkola i domu sierot prowadzonego przez księży Michalitów. Rok później rozpoczęła się restauracja pałacu trwająca do 1957 roku przeprowadzona według projektu Feliksa Kanclerza. Pałac stał się siedzibą Instytutu Hodowli Ziemniaka.

Dwie murowane oficyny umieszczone prostopadle do pałacu, po obu stronach dziedzińca, budowane były współcześnie z pałacem. Oranżeria, wzniesiona wraz z pałacem,  w XX wieku została przebudowana na kaplicę. W roku 1947 uległa ona zniszczeniu. Odbudowaną ją w latach 1957-59.

Park pałacowy został założony w I połowie XIX wieku i przekomponowano go w roku 1887 według projektu Waleriana Kronenberga.

 

Koncert trzeci (147.)

Odrodzony dźwięk. The voice of suka
13 sierpnia (niedziela) 2017 roku, godz. 16.00

WYKONAWCY:

Maria Pomianowska - śpiew, suka biłgorajska, fidel płocka, suka mielecka, kierownictwo artystyczne
Aleksandra Kauf - śpiew, suka biłgorajska, fidel płocka, suka mielecka,
Karolina Matuszkiewicz - śpiew, suka biłgorajska, fidel płocka, suka mielecka,
Iwona Rapacz - suka basowa
Patrycja Napierała – bębny
Igor Pogorzelski - słowo o muzyce

OPIS PROGRAMU

Znana multiinstrumentalistka i profesor krakowskiej Akademii Muzycznej Maria Pomianowska w 2016 roku wydała płytę The voice of suka, z której na plenerowym koncercie w historycznym parku w Młochowie, usłyszymy wiele utworów. Na tegorocznym festiwalu Polskiego Radia Nowa tradycja Jury Folkowego Fonogramu Roku 2016 przyznało Marii Pomianowskiej z zespołem Trzecią Nagrodę za ten właśnie album. Koncert Odrodzony dźwięk będzie prezentacją starego zapomnianego instrumentu smyczkowego o nazwie suka. Zespół muzyczny pod kierunkiem Marii Pomianowskiej zagra w muzykę anonimową z XIV wieku, utwory Piotra z Grudziądza, polskie melodie ludowe oraz muzykę samej Marii Pomianowskiej.

Na blogu AXUN ARTS recenzent MAK ocenił omawiany materiał muzyczny następująco: Płyta, jako całość, zbudowana została na dominującej funkcji suk. Wydobywane z nich charakterystyczne dźwięki prowadzą melodię każdego utworu, wyznaczając kierunek budowy i rozwoju kolejnych kompozycji. Słychać w nich domieszkę wpływów kilku kultur – bliskich, bo rodzimych, słowiańskich, oraz dalszych, jak Persja i Indie. Wybór taki źródeł nie powinien dziwić. Zarówno tradycja polska, jak i indyjska, w kwestii muzycznej naznaczone są brzmieniem instrumentów z grupy chordofonów, jak suki, fidele. Płyta jest przykładem spoglądania na przeszłość z pozycji szacunku do niej, przywracania zapomnianej (często prawie całkowicie) tożsamości – muzycznej (smyczki stanowią przecież podstawę polskiej melodii ludowej), ale i kulturowej.

Zapraszam Państwa do odbycia z nami tej fascynującej muzycznej podróży w przeszłość.

                                                                                               Małgorzata Ewa Kalicińska/MIK
                                                                         Autor i koordynator Festiwalu Mazowsze w Koronie


Maria Pomianowska z zespołem

Ostatnie kilkadziesiąt lat obserwujemy w Europie powrót do brzmienia zapomnianych instrumentów muzycznych. Na fali tych poszukiwań przed ponad dwudziestu laty wsparta ogromną wiedzą Ewy Dahlig-Turek i mistrzowską ręką lutnika Andrzeja Kuczkowskiego, podjęłam się nie lada wyzwania: rekonstrukcji sposobu gry na zapomnianych staropolskich fidelach kolanowych: suce biłgorajskiej, suce mieleckiej i fideli płockiej. Moim głównym pragnieniem było, aby bazując na jak najbardziej szczegółowych (na ile to możliwe) informacjach, przywrócić do życia technikę gry, ale przy założeniu ciągłości rozwoju instrumentów. Co by było gdyby instrumenty tego typu nie zaginęły? Program koncertu to moje muzyczne kartki z podróży. Kompozycje własne, które od lat pisałam „do szuflady" oraz zabytki muzyczne Polski wzbogacone repertuarem mazowieckich nizin. Klimaty tradycyjnej muzyki polskiej, echo melodii perskich i indyjskich, rytmy Bliskiego czy Dalekiego Wschodu odcisneły się na moim sercu jak pieczęć. 30 lat podróży po wszystkich kontynentach z sukami i fidelami uświadomiło mi ,że te proste staropolskie instrumenty potrafią rozmawiać we wszystkich językach Świata"

 

Instrumenty:

Rozróżniamy dwa rodzaje instrumentów smyczkowych : fidele ramieniowe i kolanowe. Te drugie przez wieki były szczególnie rozpowszechnione na ziemiach polskich. O popularności pozycji kolanowej na ziemiach polskich świadczą zapiski niemieckiego teoretyka muzyki Martina Agricoli w roku 1545 r.. Jako charakterystyczną dla kultury polskiej opisuje Agricola trzymanie instrumentu w pozycji pionowej oraz granie tzw. techniką „paznokciową".

Oryginał sześcio-strunowej fideli płockiej odnaleziono w 1985 r. podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w Płocku. Pochodzenie warstwy zawierającej instrument określono na połowę XVI w. Jest to jedyny zachowany egzemplarz XVI-wiecznego ludowego instrumentu smyczkowego.O jego wyjątkowości decyduje rzadki typ podstawka o dwóch nóżkach nierównej długości oraz bardzo zachowawcze cechy konstrukcyjne ( brak podstrunnicy i strunociągu), nawiązujące do średniowiecza.

Cztero-strunową sukę biłgorajską zrekonstruowano na podstawie źródeł ikonograficznych, jako że nie zachował się żaden oryginał. Były to wzmianki prasowe z końca XIXw. oraz akwarela namalowaną przez Wojciecha Gersona (1895).

Pięciostrunowa suka mielecka zrekonstruowana została na bazie akwareli Stanisława Putiatyckiego, przedstawiająca „włościanina ze skrzypcami z okolic Mielca" (1840r.) znajdująca się w zbiorach Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Instrument posiada cechy konstrukcyjne, które wskazują na to, że można go uznać za hybrydę powszechnie już wówczas znanych skrzypiec i będących w zaniku form kolanowych.

Wszystkie wymienione instrumenty trzyma się podczas gry w pozycji kolanowej, skracając struny przez boczny dotyk paznokciem. Ta technika wykonawcza zanikła u końca XIXw.

                                                                                                   Maria Pomianowska

 

PROGRAM

Anonim z XIV wieku Lamento i Rotta

Melodia ludowa Hula gąski

Piotr z Grudziądza Presulis eminenciam

Maria Pomianowska Wind

Melodia tradycyjna Suwany

Melodia tradycyjna Z tamtej strony jeziora

Maria Pomianowska Ocean

Maria Pomianowska Forest

Maria Pomianowska Step

Melodia tradycyjna Matulu moja

Melodia tradycyjna W nocy o północy

Maria Pomianowska Obereczki i polka

Maria Pomianowska Pustynia

 

ORGANIZATOTOR FESTIWALU
Mazowiecki Instytut Kultury

WSPÓŁORGANIZATORZY KONCERTU W MŁOCHOWIE:
Samorząd Województwa Mazowieckiego
Gmina Nadarzyn
Nadarzyński Ośrodek Kultury
Michalici. Parafia Rzymskokatolicka p.w. Św. Michała Archanioła-Młochów

PARTNERZY MEDIALNI:
Miesięcznik „Wiadomości Nadarzyńskie"

PARTNER
Lokalna Organizacja Turystyczna „Skarbiec Mazowiecki"

Mazowsze w Koronie